Doktorze, powie pan coś?
Ile palisz dziennie papierosów?
Tylko gdy się stresuję.
A często się stresujesz?
A alkohol?
Piję,
ale tylko czasami.
Może jednego drinka,
dwa, trzy.
Nigdy więcej niż cztery czy pięć.
Tygodniowo?
Dziennie?
- Mięso? - W ogóle.
Jesteśmy z rodziną wegetarianami.
Tylko czasem zdarzy mi się zjeść na mieście.
Często jadasz na mieście?
Widzę tu wahania poziomu cukru we krwi.
Zdarzają ci się zawroty głowy?
Nosisz ze sobą czekoladki?
Jem więcej czekolady
niż moje dzieci.
Zawsze mam coś przy sobie.
- Chce pan jedną? - Spójrz na swoje wyniki.
Pilnuj cholesterolu.
Rzuć mięso, smażone jedzenie i papierosy.
Nie pij więcej niż jednego drinka dziennie.
- A ile pić minimalnie? - Chcesz żyć?
A co mi z tego życia zostanie?
- Nie żartuję. - Tak, ale...
Proszę mnie tak nie straszyć. Zesikam się.
Przestań się tak stresować.
Rób sobie małe przerwy.
Spędzaj więcej czasu z rodziną.
- Nie myśl tyle o pracy... - Chwila.
Tak, JK. Co się stało?
Co?
Kala Ghoda!
Już jadę.
- Nie skończyłem. - Wszystko rozumiem.
Mam przestać pić, palić, jeść i się stresować.
Ogólnie przestać żyć.
Może się od razu zabiję.
Cofnąć się! Powtarzam, cofnąć!
...szłam z koleżankami...
Spokojnie.
Wiesz, co masz robić.
- Nałóż mu kurtkę. - Tak jest.
Próba radia.
Cofnąć się.
Proszę się cofnąć.
Jeśli bomba wybuchnie, będziesz miał selfie
z własnymi wnętrznościami, idioto.
Ruchy.
Dam ci instrukcje przez radio.
Rób, co mówię. Dobrze?
- Idź. - Co to ma być?
Dalibyście mi porządny skafander.
Weź taśmę. Już, szybko.
Sprawdziłeś numer rejestracyjny skutera?
- Na kogo jest zarejestrowany? - Jest fałszywy.
Sprawdziłeś numer na podwoziu?
Na podwoziu?
BDU, zgłoś się.
- Kto jest przy skuterze? - Chirayu.
Chirayu, zgłoś się.
Potrzebuję numeru z podwozia.
Co, kurwa?
Wyglądam ci na mechanika?
Sprawdź, proszę.
Spierdalaj, to wybuchnie!
Debil.
Spisz numer z podwozia.
Nie ma żadnego. To kradziony pojazd.
Nie ma.
Sprawdziłeś nagrania z kamer?
Kamery...
Chwila.
Chirayu, jeśli nie jesteś czegoś pewien, przerwij misję.
Powtarzam,
jeśli nie jesteś pewien, przerwij.
Ja pierdolę!
Daj mi bucha.
MĄŻ I OJCIEC
ROZDZIAŁ DRUGI - UŚPIENI
Potrzebuję nagrań z okolicznych kamer.
Od 21.00 do 6.00.
Zaczekam. Jasne.
Proszę.
Aktualne transkrypty i aliasy powinny być w bazie danych.
Jak to się mogło stać?
Jak mogliśmy to przegapić?
Premier pyta NIA, czemu nie udało nam się powstrzymać ataku.
TASC powstała,
by przeciwdziałać właśnie takim atakom!
Co się spierdoliło?
Nie wygląda mi to na robotę uśpionej komórki,
bardziej na samotnego wilka.
Jednego człowieka.
Inaczej coś byśmy wykryli.
Badamy sprawę.
Myślimy, że to pojedynczy atak.
Obyście mieli rację,
że nie stoi za tym coś więcej.
- Myślę, że to niemożliwe. - Myślę, że to możliwe.
Przepraszam. Ale...
Musimy dokładnie zbadać tę sprawę.
Jutro rano muszę złożyć raport premierowi.
Rozumiecie?
- Tak jest. - Sri, możecie iść.
- Dziękuję. - Sharma, usiądź.
- Sri. - Tak?
Pojedziesz ze mną na lotnisko.
Oczywiście.
Jakim cudem to przeoczyliśmy?
Mamy całą tę infrastrukturę
i nie pojawiła się żadna czerwona flaga!
Czerwone flagi pojawiają się,
jeśli zagrożenie jest oceniane na powyżej 50%.
Żadne zagrożenie nie jest oceniane na 50%.
Powinniśmy też myśleć samodzielnie.
Nie możemy zawsze polegać na tej pieprzonej elektronice!
Sri, pracuję nad tym.
Lekarz nie kazał ci przestać palić?
Daj bucha.
OFIARY W TYM ROKU - 39
Ledwo minęło pół roku,
a już straciliśmy 42 ludzi.
Jeszcze jeden taki wybuch i...
Możemy dobić do setki.
SZPITAL FORTUNE
Proszę zgłosić się na oddział położniczy, pokój numer pięć.
Proszę pana!
Dzień dobry. Srikant Tiwari, NIA.
- Coś nowego? - Nic.
Nie wiemy, kiedy wyjdzie ze śpiączki,
o ile w ogóle wyjdzie.
Ale utrzymujemy go przy życiu.
Nie jestem głodny.
Nie wyzdrowieje pan bez jedzenia.
Nie bierze się leków na pusty żołądek.
Decyzja należy do pana.
Skąd pani pochodzi?
Z Kottayam.
Ja jestem z Kasaragod.
Skąd pan wiedział, że jestem Keralką?
Zgadłem.
Wychowywała się pani tu czy w rodzinnych stronach?
W Mumbaju.
Dlatego słabo mówię w malajalam.
Ja słabo mówię w hindi.
Co pan robi?
Nie wolno tu wchodzić. Proszę zaczekać na zewnątrz.
Przeszkadza pan pacjentowi.
Jestem z NIA.
Tak.
W porządku, siostro Mary.
- Mary. - Miło poznać.
Spokojnie. Zaopiekuję się nim.
- Dobrze. - Tak.
Do widzenia.
Moosa, stary! To jest życie!
Luksusowy pobyt!
Gdy choruje ktoś taki jak ja,
musi czekać w długich kolejkach do rządowych szpitali.
A ty masz cały oddział dla siebie.
Proszę pana,
mogę o coś spytać?
Ostrożnie.
- Dalej pan tego żałuje? - Czego?
Że nie widział pan swojej mamy, kiedy umierała.
Oczywiście.
Codziennie tego żałuję.
Chciałbym spotkać swoją mamę choć raz.
Też tego dla ciebie chcę.
Ale departament będzie pytać, w czym nam pomagasz
i czemu jestem dla ciebie taki miły.
Co im powiem?
Pomóż mi. A obiecuję ci,
że spotkasz się z matką.
Masz moje słowo.
Kiedy dołączyłeś do ISIS?
Trzy lata temu,
kiedy wyjechałem z Kasaragod.
Asif...
już był w Syrii.
Wszystko mi załatwił.
Zajmowałem się ich stronami internetowymi.
Stronami?
Tak.
A jak pan myśli?
Nie chcą nawet patrzeć na Hindusów.
Traktują nas tak samo jak wy.
Indyjscy muzułmanie nie dostają tam normalnej pracy.
Czyścimy toalety
i sprzątamy.
Jeśli któryś jest wykształcony, dostaje pracę przed komputerem.
Asif...
Siedź.
Spokojnie.
Miałem tego dość.
Chciałem tylko stamtąd uciec.
Wtedy dowiedziałem się,
że Asif planuje misję w Indiach.
Błagałem, bym mógł dołączyć.
Tylko tak mogłem wrócić do Indii.
Czy Asif wspominał cokolwiek na temat misji?
Kiedy go pytałem,
mówił, że stanie się coś wielkiego.
Coś wielkiego?
Coś jeszcze? Spróbuj sobie przypomnieć.
Nic więcej mi nie mówił.
Spróbuj. Co wielkiego miał na myśli?
Co za różnica?
Skoro Asif i Abu nie żyją,
misja się nie powiedzie.
Asif żyje.
Jest w śpiączce.
W każdej chwili może się obudzić.
A kiedy się obudzi...
nie będziesz już potrzebny.
Wyciągniemy od niego informacje w ten czy inny sposób.
Dlatego mówię ci,
myśl, byle szybko.
Jeśli nie,
powiedz, co przekazać twojej mamie,
kiedy trafisz do więzienia.
Daj mi znać.
Papierosa?
Rzuciłem.
- Co u Suchi i dzieci? - Wszystko...
Wszystko gra.
Szkoliłem cię trzy lata.
Wiem, kiedy kłamiesz.
To nic takiego.
Suchi uważa,
że powinienem odejść
i zatrudnić się w prywatnym sektorze.
Mądrze mówi.
To oznacza większe pieniądze, lepsze ubezpieczenie i mniejsze ryzyko.
Ale nie zapominaj, czemu wybrałeś ten zawód.
Tak jest.
Kiedy byłem w Nagalandzie,
niemal zginąłem od podłożonej bomby.
Moja żona się zdenerwowała. Kazała mi rzucić tę pracę.
Po wielu kłótniach przekonałem ją,
że przestanę ryzykować życie i będę pracować zza biurka.
- Co się stało potem? - A jak myślisz?
Wciąż myśli, że pracuję za biurkiem.
Wtedy nietrudno było przekonać ludzi.
Nie było mediów społecznościowych ani tylu kanałów w telewizji.
Mieliśmy jeden kanał.
Byłem już w twojej skórze.
Ktoś musi się postawić i wykonywać ten zawód.
Nasze rodziny będą bezpieczne tylko wtedy,
gdy kraj będzie bezpieczny.
Wiele od ciebie wymagam.
Co powiedział lekarz?
Wszystko gra.
Powiesz coś więcej?
Wiesz, co zawsze mówią.
Te same pierdoły, tylko w inny sposób.
Nie stresuj się,
uważaj na cukier, jedz mniej...
Rzuciłem cukier. Mięso też rzucę.
Wszystko będzie dobrze.
A papierosy i alkohol?
Wszystko w porządku.
Póki nie przesadzam.
Tak powiedział lekarz?
Kiedy lekarze mówią cokolwiek wprost?
Zawsze kręcą.
Ale mniej więcej o to chodzi.
Spotkasz się jutro z dyrektorką Dhriti?
Czy jak zwykle ja...
Nie martw się. Zajmę się tym.
Co się stało z fletem?
KWETA - BELUDŻYSTAN, PAKISTAN
Majorze Sameer,
o co chodzi z misją Zulfiqar?
Jak po tak złym starcie
mamy uwierzyć, że pan podoła?
Jakie są szanse powodzenia misji?
Może powinniśmy poszukać alternatyw?
Panów wątpliwości są uzasadnione.
Mieliśmy kilka przeszkód. Proszę nie tracić nadziei.
Misja się powiedzie.
Mamy nadzieję, że zdaje sobie pan sprawę z jej wagi.
Misja Zulfiqar nie jest ważna tylko dla nas.
Od jej sukcesu zależy przyszłość naszego kraju
i jego mieszkańców.
Kiedyś samo wspomnienie armii Pakistanu sprawiało,
że Hindusi szczali po gaciach.
Teraz Hindusi przenikają do nas,
wchodzą do mieszkań
i precyzyjnie eliminują cele.
Jeśli będzie tak dalej,
stracimy nie tylko Kaszmir,
ale i Baludżystan.
Panowie, czas na to,
by Pakistan zyskał szacunek,
który od zawsze mu się należał.
Nie zawiodę panów.
Misja Zulfiqar powiedzie się, za wszelką cenę.
Wieści na temat naszego bojownika?
Jest w szpitalu.
Na szczęście Hindusi nie znają naszego planu.
Faizan zaproponował nowego bojownika.
Słyszeliśmy, że jest dobry.
Wyśmienicie.
Ale dopiero co zorganizował zamach ze skuterem w Mumbaju.
Hinduskie władze
muszą go szukać.
Proszę się tym nie martwić.
Śledzę ich dochodzenie.
Upewnię się, że nie znajdą naszego bojownika.
Uważaj na siebie, Sameer.
Obecnie nie możemy pozwolić sobie na błędy.
Oczywiście!
Za Islamską Republikę Pakistanu!
Zdrowie!
Poczekaj tylko,
zmarnują tydzień na decyzję w sprawie programu.
To prawda.
Niczego nie dodadzą.
Pozostanie stary i nieaktualny.
- Prawda. - Nie rozumiem tego!
Wszyscy chcą mieć swój wkład.
Nie śmiej się.
Co cię to obchodzi? Z chęcią odchodzisz.
Nic nie mówię.
Posłuchaj.
Długo nad tym myślałem.
Robisz to od dziewięciu lat
i jesteś w tym dobra. Ale nienawidzisz tej pracy.
Daje ci elastyczność, ubezpieczenie, benefity,
pieniądze też są niezłe.
Masz w niej wszystko. Poza jednym.
Poza wyzwaniami.
Tacy jak ty żyją dla wyzwań,
może nie zdajesz sobie z tego sprawy.
- Powiem wprost. - Daj spokój, Arvind.
Zostaw tę pracę i dołącz do nas.
Dostaniesz pracę bez rozmowy.
Czego chcieć więcej?
Skończyłeś?
Ty ciągle o tym samym.
- Wiesz, że nie ma mowy. - Ale...
Chodź, muszę iść na zajęcia.
Dzień dobry.
Nie wiem, czy wiesz,
ale niektórzy uczniowie myślą, że jesteśmy parą.
- Co? - Tak.
- Nie! - Tak.
Naprawdę?
KSIĘGI WIECZYSTE SZKOŁA ŚW. ARCHERA, MUMBAJ
KORPORACJA MIEJSKA W MUMBAJU NARUSZENIE GRANICY
Dalej. Już.
Wystarczy.
Musimy to wszystko rozwalić.
Stamtąd aż tam.
Przepraszam. Co się dzieje?
- Jest pani dyrektorką? - Tak.
To pismo dla pani.
Wysłaliśmy je jakiś czas temu,
ale nie odpowiedziała pani.
Budynek postawiono nielegalnie, musimy go zburzyć.
Niczego nie dostaliśmy.
Proszę zabrać stąd ten buldożer.
My tylko wykonujemy swoją pracę.
Jeśli z czymś się pani nie zgadza,
proszę zadzwonić do komisarza.
Proszę nam nie przeszkadzać i zamknąć bramę.
Nie chcemy, by coś stało się dzieciom.
- Niech zamkną bramę. - Chwila!
Kazali nam to zrobić.
- Do roboty. - Dzień dobry.
Proszę, nie teraz.
Co tu się dzieje?
Możemy robić swoje
czy dalej mamy się tłumaczyć?
Proszę się odsunąć i zabrać samochód.
O co tu chodzi?
To nie pańska sprawa.
Proszę pozwolić mi z nimi pogadać.
Co to znaczy?
Też znam angielski.
- Idziemy. - Panie Srikant.
Jedna chwileczka.
Nie ma pan kultury?
Co?
Proszę ze mną nie zadzierać.
Podchodzę z szacunkiem. Tego samego wymagam.
Halo!
Proszę to wyłączyć.
Albo tam wejdę i panu nakopię.
- Wyłącz to! - Panie Srikant.
Panie Srikant, co pan...
Siostro, będzie dobrze.
Nie słyszałeś?
Wyłącz ten cholerny buldożer!
Jeśli zadzwonię,
będzie pan błagać o wybaczenie.
- Kim pan jest? - Jestem z urzędu miasta.
Rozumiemy się?
Proszę sobie dzwonić.
Już!
Dziś wystarczy dać idiocie sto rupii,
by dzwonili do sekretarza generalnego!
Nic się nie stanie.
Komisarz kazał to wyburzyć.
Z drogi! Jedź!
Koniec?
Kto jest pańskim komisarzem?
- Mhatre, tak? - Tak.
Zna pan pełne nazwisko?
- G.M. Mhatre. - Tak.
Mhatre, co tam?
Co u ciebie?
Nie. Jestem w szkole córki.
Tak jest.
Przepraszam panią.
Nie mieliśmy pojęcia, że pan...
Jednak chodzi o inną szkołę.
- Inną? - Tak.
Przepraszam, musieliśmy...
- Dziękuję. - Drobiazg.
Wyjeżdżamy!
Dziękuję, że ocalił pan naszą szkołę.
Nie musi mi pani dziękować,
to moja praca.
Na co się patrzysz? Przeproś.
Przepraszam.
Pójdę już.
Chcę tylko wiedzieć, jak długo będzie zawieszona.
Nie... Już nie jest.
Nie musi pani tego robić.
Musi odpowiedzieć za swoje błędy.
Myślę, że już odpowiedziała.
Dhriti, masz wspaniałego ojca.
Bierz z niego przykład.
Daj nam chwilę.
Oczywiście.
- Panie Srikant. - Tak?
- To drażliwy wiek. - Tak.
Dzieci mają wokół siebie mnóstwo złych wpływów.
Narkotyki, alkohol, papierosy...
Mam nadzieję, że o mnie nie wspomniałaś.
Dyrektorka mnie pytała.
Powiedziałam, że to moja tabletka.
Jesteś bezpieczny.
A wtedy ten facet...
„Proszę się odsunąć”. A dyrektorka na to:
„Panie Srikant, to nie pańska sprawa”. Na co tata:
„Ja będę mówił”.
Hej, kompozytorze!
Twoja siostra mówi coś ważnego.
- Słucham. Tak jakby. - „Tak jakby!”
Wiesz, co się stało?
Tata kazał im przestać!
Zadzwonił do kogoś i dał facetowi telefon.
Kiedy ten go oddał,
przeprosił.
Zabrał buldożer i pojechał.
Powiedz, co było potem.
Nie powinnaś opowiedzieć wszystkiego?
Tato, nie naciągaj tego.
Co masz na myśli?
Nie powinnaś powiedzieć wszystkiego?
Tyle wystarczy. Może jutro iść do szkoły?
Oczywiście. Żadnych wymówek.
Proszę pani.
Po kolacji przygotuj torbę i mundurek.
Nie będziesz szukać książek rano.
Chyba ich nie zaszantażowałeś?
- Co masz na myśli? - Zawsze mogłeś odkopać
jakieś stare dokumenty i zaszantażować biedną siostrę.
Takie masz o mnie zdanie?
Nie udawaj niewiniątka.
Myślisz, że nie wiem, jak działasz?
Posłuchaj.
- Chcę z tobą o czymś porozmawiać. - Mów.
Jeśli rzucę pracę
i spróbuję czegoś nowego...
Robię to samo od dziewięciu lat.
Suchi,
ludzie potrafią robić to samo całe życie.
Już nie mogę. Jestem zmęczona.
Suchi, w czym problem?
To dobra posada, wracasz do domu punktualnie,
możesz poświęcić czas dzieciom.
Czego chcieć więcej?
Tylko ja mam zajmować się dziećmi?
- Nie o to mi... - Umawialiśmy się,
że oboje będziemy mieć trochę wolnego czasu
i podzielimy się obowiązkami.
Myślisz, że nie chcę spędzać z nimi czasu?
Wiesz, jaka jest moja praca.
Jaki ma sens, skoro nie masz czasu dla rodziny?
Suchi, czemu...
Mówiłeś, że się zwolnisz.
Poszukasz pracy, która nie będzie wymagać
ruszania w teren.
Nie pracuję w terenie.
Cały dzień przerzucam papierki.
- Wiesz, w czym jest problem? - W czym?
Oczekujesz ode mnie,
że będę wyrozumiała wobec twojej pracy.
Ale kiedy przychodzi do mnie,
masz zero empatii!
Czy kiedykolwiek spytałeś,
czy jestem zadowolona z pracy?
Wiesz co? Podjęłam decyzję.
Chcę spróbować czegoś nowego.
Nie chcę spędzić całego życia,
powtarzając to samo rok po roku.
Sri.
CZERWONY
Sri!
- Sri! - To pilne...
Muszę lecieć!
CZERWONY
- Co się dzieje? - Zaczekaj chwilę. Patrz.
ARMIA WSZECHMOGĄCEGO
Grupa na Facebooku, „Armia Wszechmogącego”.
Obserwujemy ją już od jakiegoś czasu.
W ciągu pół roku 16 razy nas zaniepokoiła.
Uważnie obserwujemy trzech członków.
Arshada Dalala.
Hussaina Gudura i Riyaza Younisa.
Pracują w firmie tworzącej gry.
Initek Games.
Cała trójka była na pielgrzymce do Mekki.
Spędzili też cztery dni w Dubaju.
Ostatnio Hussain zaaplikował o wizę do Turcji.
- Turcja, tylne drzwi do Syrii. -Właśnie.
Są w ciągłym kontakcie poprzez wideokonferencje
z przywódcami ISIS w Syrii.
Allah pragnie dać nam siłę
do walki przeciw niewiernym.
Nie toczymy wojny przeciw jednemu państwu...
Pierwszy głos to osoba z Syrii.
Analiza dowodzi,
że to znany rekruter z ISIS.
Drugi, mówiący w urdu, to Pakistańczyk.
Nasza trójka uczestniczyła w tej konferencji.
Co łączy to z zamachem?
To.
Mieszkańcy kalaghody... szczęśliwego diwali!
Nic nowego. Po zamachu w Kala Ghodzie
- wielu skakało z radości. -Może i tak.
Ale nie przed pojawieniem się wiadomości.
Wiadomości pojawiły się po godzinie.
Nikt nie wspominał o Kala Ghodzie.
A Riyaz napisał tego posta dziesięć minut po wybuchu.
Zebranie zespołu. Za dwadzieścia minut.
- Dobrze. - Tak jest.
Szybko.
Co myślicie?
Mamy podstawy, by ich aresztować?
Myślę, że to idioci.
Musieli przejść pranie mózgu,
teraz pragną trafić do raju.
Jestem pewien, że wszyscy trzej znali plan.
Doprowadzą nas do zamachowca.
Pasha, ile czasu potrzebujesz, by zebrać swój zespół?
Niewiele.
Jaki jest plan?
By złapać ich razem za wszelką cenę.
Jeśli jeden z nich dowie się,
że złapaliśmy drugiego,
dorwiemy tylko jednego z nich.
Musimy złapać ich razem.
Zrobimy to w ich biurze.
Jasne. Chodźmy życzyć im
szczęśliwego Nowego Roku.
Musimy być bardzo ostrożni.
Zgadzam się.
To informatyczne centrum miasta.
Musimy być bardzo dyskretni.
Bez gradu kul jak ostatnio.
Nie jestem barbarzyńcą.
Ale jeśli ktoś strzela do moich ludzi, nie mam zamiaru się kłaniać.
Nikt ci nie każe.
- Chociaż nie narażaj cywili, dobra? - Dobra!
To możliwe?
- Tak jest. - Dobrze.
Żadnego zamieszania.
Zgarniacie ich i wychodzicie.
Nie chcę, by media się tym zainteresowały.
- Rozumiemy się? - Tak jest.
Mam nadzieję, że nie wiedzą, że ich obserwujemy.
- Na pewno nie. - Dobrze.
Ruszymy jutro.
Po cichu.
- Pełna koordynacja. - Oczywiście.
Idziemy.
Halo.
Zostawiłem portfel w biurze.
Tiwari!
Zapraszam.
Pan dyrektor.
- Zna go pan? - Tak. Pracuje u nas.
Pracuje tu od roku.
- Jakiś problem? - Proszę przesunąć dalej.
On też, od pół roku.
Dalej.
On pracuje od dwóch lat.
- Co się stało? - Nic.
Chcemy pogadać z tymi trzema.
Proszę współpracować, a wszystko będzie dobrze.
Nikt nie może wiedzieć, że tu jesteśmy.
Dobrze.
Idziemy. To już wszystko.
Pasha!
Dyrektor wyjdzie tylnym wyjściem.
Dobrze.
Idziemy.
Powodzenia!
On niby jest pod przykrywką?
Nawet jeśli ubrać go w sari,
wciąż będzie wyglądać jak komandos.
Odbezpieczyć broń.
Arshad, siedzi w szóstym rzędzie
po prawej.
Riyaz w dziesiątym rzędzie po lewej.
Hussain w środkowej sekcji,
w przedostatnim rzędzie z lewej strony.
KAFIRZY... SPADAMY!!!
On biegnie. Dorwij go.
Dorwij go.
Gdzie Hussain?
Nie dokończyliśmy wczorajszej rozmowy
Czemu tacy jesteśmy?
Porozmawiamy później?
Jak możesz zakładać, że dzieci to tylko moja odpowiedzialność?
Czemu mnie nie szanujesz?
Daj spokój. Nie o to mi chodziło!
A o co?
Zrozumiem, kiedy się wytłumaczysz!
Nie możemy w końcu porozmawiać
jak normalna para?
Nie mieszaj do tego swojej psychologii.
Jakiej psychologii?
Zaczęliśmy rozmowę wczoraj wieczorem.
W połowie zadzwonił twój telefon.
Po powrocie już nic nie mówiłeś.
Postaraj się mnie zrozumieć.
Pewnie myślisz sobie, że marudzę,
że powinieneś mnie ignorować.
Muszę iść. Pogadamy potem.
- To ten drań! - Sukinsyn.
Idziemy!
Łap go!
Łap!
Na co się gapisz, idioto? Łap go!
Biegiem!
Łap go!
Nie daj mu uciec.
- Chodź ze mną. - Zaczekam na ciebie tutaj.
Gnida! Mam go łapać sam?
Z drogi!
Stać!
Stój, gnoju!
Stop, proszę!
- Stop. - Coś ty za jeden?
Ukradł mangalsutrę mojej żony!
Mangalsutrę! Wskakuj.
Żona mnie zostawi!
Biegnij, gnoju!
Zobaczymy, ile jeszcze masz siły.
Kiedy się zatrzymasz,
tak ci skopię dupę,
że nie będziesz mógł srać.
Przepraszam.
Z nimi tylko tak się da.
Inaczej się nie przejmują.
Biegnij!
Co jest? Już się zmęczyłeś?
Co? Zmęczony?
Stop.
Złodziej mangalsutry!
- Oddawaj mangalsutrę. - Mangalsutrę?
Może pani jechać. Bardzo dziękuję.
- Nie oszczędzaj go. - Dziękuję.
Ty niby kto? Siostrzeniec Usaina Bolta?
KWETA - BELUDŻYSTAN, PAKISTAN
Boli?
Fatima, dam ci lekarstwa.
W porządku. Zapłacisz następnym razem.
Nie musisz.
- Zaraz wracam. - Dobrze.
Poproszę dwa jabłka.
Reszty nie trzeba.
Zapomniał pan portfela.
Oddam mu go.
Proszę pana.
Pański portfel.
Dziękuję.
Kto jest twoim szefem?
Jakim szefem? Nie znam żadnego szefa.
Zamachowiec z Kala Ghody.
Nie wiem, o czym pan mówi.
Co wiesz o zamachu przy użyciu skutera,
który miał miejsce w Kala Ghodzie?
Nie bądź taki skromny.
W końcu wszystko powiesz.
Mów
albo wyciągnę ci to z gardła siłą.
Nie masz już dość uciekania?
Za każdym razem...
Kurwa! Pasha, pilnuj go.
NARODOWA AGENCJA WYWIADOWCZA - NOWE DELHI
Mam wiadomość, dobrą albo złą,
nie mam pewności.
Uśpiony agent RAW z Beludżystanu dał nam cynk.
Planują tam coś dużego.
Ta trójka z Kochinu
i zamachowiec od skutera są w to zamieszani.
Musimy się dowiedzieć, co planują,
i kiedy zamierzają to zrobić.
Misja ma kryptonim
Zulfiqar.
Dobrze.
Dziękuję.
Pasha, daj mi swój pistolet.
Po co?
Nie pytaj. Daj.
Zaufaj mi, nic nie zrobię.
Hussain,
jestem już zmęczony.
Koniec przyjaznej gadki. Mów.
Co?
To wbrew prawu.
Mam to w dupie.
- Srikant! - Hussain!
Riyaz!
Poważnie?
Srikant!
Hussain!
Wyciągnijcie mnie stąd!
Powiem wszystko!
Nigdy nie rozmawiamy.
Zawsze dzwoni do Arshada
i rozmawia tylko z nim.
Ja dostaję jedynie wiadomości.
Co odebrać, gdzie to dostarczyć. Tylko tyle.
Udostępnia nam instrukcje składania bomb
czy jak uciekać przed glinami.
Jak uniknąć namierzenia w Internecie czy śledzenia telefonu,
tego typu rzeczy.
- Robiłeś to kiedyś? - Nie.
Nigdy się z nim nie spotkaliśmy.
Zawsze zostawia coś w skrytce.
Dostajemy wiadomość, by coś z niej zabrać.
Rozmawialiśmy o nim wczoraj.
Możliwe, że jest Pasztunem.
Albo...
- Nie wiemy. - I?
Ma jakieś dwadzieścia parę lat.
Tak,
nie więcej niż 25.
Gdzie jest ta skrytka? Mów!
Przed hostelem Victoria College.
Myślę, że tam studiuje.
Mieszka w hostelu.
Mówię prawdę.
Musimy obserwować skrytkę.
Do roboty.
Poza tym
świetna robota.
Strzeliłem. Oczywiście, że ci się podobało.
Następnym razem mnie ostrzeż.
No nie!
Rambo pali.
Powiedz jeszcze, że pijesz.
Zapijemy dawne kłótnie.
HYMN PAŃSTWOWY
PROSZĘ O POWSTANIE DO HYMNU
Kareem, nie rób sceny. Wstań.
- Siedź. - Kareem, po prostu wstań.
Po prostu usiądź.
Wstawaj!
Nie wstał!
Leci hymn państwowy! Wstawaj!
Nie ma żadnego nakazu.
Nie ma też nakazu szanowania rodziców.
Wszyscy stoją. Wstawaj.
Nasi żołnierze giną na granicy,
a tobie nie chce się wstać.
Ci sami, którzy mordują dzieci w Kaszmirze?
- Coś ty powiedział? - Wstawaj!
To wasz hymn, nie mój.
Nasz hymn?
- Jesteś z Pakistanu? - Nie dotykaj mnie.
Dzięki.
Mam wejść na górę?
Nie teraz.
Mam coś do zrobienia.
Cześć.
INSPIROWANE PRAWDZIWYMI WYDARZENIAMI